Agathi Koyu’nda sabah denizi, sahile yüzme, botla balık avı, bitmeyen bezik turnuvası ve arada okey… Sıcak, keyifli ve tembel bir gün geçiriyoruz.
Ben geziYORUM’u kurmak için ChatGPT ile çalışıyorum. Yanımda koskoca bir CTO var ama internet paketim yetmiyor; kodlama işi yarına kalıyor.
Çay saatinde mozaik pasta, akşam yemeğinde ızgara tavuk kanat var. Gökyüzünde ince hilal Venüs’le buluşuyor. Geceyi geçirmek için yeniden Traganou’ya dönüyoruz. Deniz yine şahane.
Ama bu günün asıl hikâyesi deniz değil, 43 yıllık dostluk.
Birini gerçekten tanımak; onu anlamak ve yanında olduğun gibi davranabilmek ne büyük ayrıcalık. Arkadaş kime denir? Neden bazı insanlarla dost oluruz ve neden bazı dostluklar yıllara rağmen sürer?
Kocaman evrende, 1983 yılında aynı okulda ve aynı mahallede buluşup bugün hâlâ aynı masada sohbet edebilmek büyük bir şans. Hayatta hangi seçimleri yaparsak yapalım, kaç farklı yoldan geçersek geçelim; aynı masada dürüstçe, eğlenerek ve birbirimizi kabul ederek oturabilmek başlı başına bir armağan.
Hayat güzel anılar biriktirmek ve onları paylaşmaksa; maskesiz oturabilmekse, bu masa bu gece tam da öyle.
Anlaşılmak, değer görmek, önemsenmek ve yargılanmadan kabul edilmek… İyi niyetle yaklaşmak, kıskanmadan paylaşmak, dinlemek, yardım etmek, birlikte eğlenmek, gülmek ve yan yana olmaktan gerçekten hoşlanmak. Benim arkadaşlık tarifim bu.
Bu gece bunun tamamını hissediyorum. Şanslıyız. Şükrediyorum.
Unutmayacağımız bir gece geçiriyoruz.