Lima, deniz kenarında, çevresinde on bin yıl öncesine uzanan yerleşim izleri olan bir şehir. Ekvator çizgisine çok yakın olduğu için kışın gelmemize rağmen hava sıcak ama sisli. İyi ki sisli; çünkü buranın güneşi çok yakıcı.
Garúa, Lima’ya özgü sayılabilecek ince, sürekli, gri bir sis ve çiseleme havası demek. Tam yağmur gibi değil ama havayı sürekli nemli, gri, puslu ve kapalı yapıyor. Sanki gökyüzü alçalmış, şehir ince bir tülün altında kalmış gibi.
Lima’da özellikle kış aylarında görülürmüş. İlginç olan şu: Lima neredeyse çöl ikliminde, çok az yağmur alıyor; ama Pasifik’ten gelen soğuk Humboldt Akıntısı nedeniyle hava nemli ve şehrin üstü gri bir sis tabakasıyla kaplı gibi.
Şehrin Miraflores bölgesindeyiz; binlerce yıldır yerleşim izleri taşıyan kıyı bölgesinde. Barranco’ya yakınız. Şehrin ulaşımı deniz kenarındaki ana yoldan sağlanıyor, bizim Karadeniz şehirleri gibi. Ancak burada deniz şehir halkı tarafından aktif olarak kullanılıyor. Dalga sörfü yapanlar, yüzenler, balık tutanlar, denizi seyredenler…
Mimari ise apartmanlar arasında kalmış alçak binalarla dolu. Tabii ki çepere doğru gidince gecekondular artıyor. Gelir dağılımındaki fark yüzünden binalar yine elektrikli tellerle çevrili ve binalarda kapıcılar var. Bu sefer Airbnb tuttuk. Çok da güzel, ferah bir penthouse.
İlk gün ev sahibimizin önerisiyle Bruto restorana yürüyerek gittik. İstanbul gibi trafiği iş çıkışı yoğun bir şehir; şoförler de bizim gibi korna meraklısı. Of, yemekler müthiş. Ceviche yenmeden olmaz. Malum, deniz kıyısındayız. Sokaklar canlı; hatta köşe başı casinoları görünce Kıbrıs’ı andık. Yüz dolara oynasak mı?
Neyse, yürüyüş iyi geldi. Amazonlardan sonra alışık olduğumuz şehre indik, hatta evimize alışveriş yaptık. Adettendir, her ülkede bir market alışverişi yaparız.