Bugün hava patlak. Rüzgâr 30-35 knot’a kadar çıkıyor. Dün geceden araba kiralamıştık; ver elini Lindos.
Rodos’u bu kez karadan geziyoruz. Ada ilk bakışta çok parlak görünmüyor. Sahiller her şey dâhil otellerle doldurulmuş. Sanki inşaat 2000’lerde bitmiş ve o günden beri aynı “doldur-boşalt” düzeni işliyor. Estetik ve zevk geri planda; ama deniz ve güneş hâlâ güçlü. Rodos çorak bir ada. Orman az, sert rüzgârın izin verdiği yerlerde ancak otlar tutunuyor.
Yaklaşık bir saatlik yolculuğun ardından 40 kilometre uzaktaki Lindos’a ulaşıyoruz. Dorların kurduğu şehir, iki doğal limanın ortasındaki bir yükseltiye yerleşmiş. Savunması kolay, limanları korunaklı; coğrafi olarak adanın en doğru noktalarından biri. Ben olsam ben de şehri buraya kurardım.
Köyün içi çok kalabalık. Güzel bir kahvaltı yeri bulup yerel tarçınlı börek bougatsa yiyoruz. Bizim tatlı Kürt böreğini andırıyor.
Ardından küçük St. Paul Koyu’nda yüzüyoruz. Kalabalık olsa da açıklara çıktığımızda deniz muhteşem: kayalık, derin ve sıcaklığı tam kıvamında. Kim bilir bu kıyılar binlerce yıldır nelere tanıklık etti. Yukarıda kale duvarları ve tapınak kalıntıları bütün ihtişamıyla duruyor.
Yokuşları molasız çıkma yaşını çoktan geçtiğimiz için küçük bir içki molası veriyoruz.
Lindos plajlarında yer bulamayınca Agathi’ye geçiyoruz. Sağımızda yine bir kale kalıntısı, önümüzde açık mavi sular… Deniz turkuaz, kumluk ve şahane. Rüzgâr kendini hissettiriyor; yolun tozlarını havaya kaldırıyor.
Beş dakika sonra Haraki’de bir tavernaya oturuyoruz. Uzo eşliğinde tarama ve Yunan salatası, günün en sade ama en doğru menüsü oluyor.
Saat 18.00 gibi teknedeyiz; rüzgâr hâlâ devam ediyor. Akşam İspanya-Fransa Dünya Kupası maçı var. Yemekteki hararetli konuşmalar zaman zaman tansiyonu yükseltse de sonunda dostluk kazanıyor.
Teknik aksaklıkların izin verdiği ölçüde maçı izliyoruz. Ben erken yatıyorum; neyse ki kamaranın içi serin. İspanya maçı 2-0 kazanıyor. Bence açık ara daha iyi takım ve hâlâ favorim.