Sabah 07.00’de Dalyan’dan, 13.30’da Bozburun’dan yola çıkıyoruz. Saat 14.30’da Simi’deyiz. Hava çok sıcak; Simi ise sevimli, renkli ve her zamanki gibi büyüleyici.
Liros’ta Simi karidesi, saganaki peyniri, Yunan salatası, çiroz ve uzo eşliğinde günün ilk yemeğini yiyoruz. Yol üstünde olduğumuz için belki de her şey daha lezzetli geliyor.
Ogün çoktan Rodos’ta. Onu daha fazla bekletmemek için 16.00’da Simi’den ayrılıyoruz. Deniz bizi epey hırpalıyor; dalgaların arasında saat 19.30 gibi Rodos’a varıyoruz. İki yıl sonra yeniden güneş tanrısı Helios’un adasındayız.
Mandraki Limanı’na bu kez de alınmıyoruz. Yeni limandaki daracık ama güvenli yerimize geçiyoruz. Maceralı yolculuğunun ardından Ogün bize katılıyor. Bizi beklerken Rodos’ta on bin adım atmış bile.
Şehir çok kalabalık; Çeşme’nin tersine burası turist kaynıyor. Sanki Kuzey Avrupa’nın tamamı burada. İstediğimiz restoranlarda yer bulamayınca yerel bir tavernada orta karar bir yemek yiyoruz. Türkçe artık İngilizce kadar çok duyuluyor. Türkler adaları resmen değilse de tatil alışkanlıklarıyla çoktan fethetmiş gibi.
Bu tatil, 13 yaşında tanışan, aynı okula giden, aynı mahallede oynayan ve 43 yıldır birbirlerinin hayatına tanıklık eden dört arkadaşın tatili. Hayat bizi farklı yollara götürse de bu hafta yollarımız yeniden kesişiyor. Tek dileğim, kendim gibi olabildiğim bir tatil geçirmek.
Gece geç saatlere kadar çalan müzik neyse ki kamaralara ulaşmıyor.